Dar ağacında

Afiq Ağdami Yanvar 21, 2008 19:19

Oyandı...
Gözünü açdı,
Başının üstünde yırğalanan kendiri gördü.
Heç heyecanlanmadı,
Ölüme çoxdan alışmışdı...

Amma “bes arxada qalanlar nece? ! ”
Düşündü, düşündü...
Elinden ne gelirdi ki? !
“Günah”larını saldı yadına:
-“Millet sevgisi”,
”Azad yaşamaq hevesi...”
Ve daha neler, neler...
İyirmibeş illik heyatını xatırladı...
Sevinç nedir bilmemişdi heç,
Kedere yaşıl işıq yanmışdı hemişe...
Kiçikken vetenini almışdılar elinden,
Etrafına baxdı, bir ses yox idi...
Yene xeyala daldı...
“Vetenini satıb bura niye gelmisen? ! ”
Diksindi...
Bu öldüren sözler...
Rengi ağardı...
Heyata nifreti vardı,
Kendire baxdı, kendirden qan axırdı...
Üreyi yerinden çıxırdı...
Evvelki ölümlerini düşündü...
Qebirlerine yazılanları yada saldı...
Ölüm tarixi-26.02.1992,
Ölüm tarixi-08.05.1992,
Ölüm tarixi-18.05.1992,
Ölüm tarixi-23.07.1993...
Eyildi, eyildi...
Bu hamısı deyildi...
Yene etrafa baxdı,
Her teref sessiz,
Sevindi...
Kimse görmeyecekdi ölümünü,
Evvelkiler kimi...
“Bu defe hemişelik gedirem” demek istedi,
Ağzı açılmadı...
Elini qaldırıb Tanrıya sitem etmek istedi,
Qolları qalxmadı...
Son ümidi olan kendire baxdı,
Kendir uzaqlaşmışdı...
“Bes men nece ölecem” deye düşündü,
Cavabı kendir qeder uzaq idi...
Düşündü, düşündü...
Donuq bir tebessüm yarandı üzünde,
O, artıq ölmüşdü...
Amma “Get! ” deye bir ses duydu,
Demek növbeti ölümler qabaqdaydı...